Εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ στο Πρόχωμα Θεσσαλονίκης

Την Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2013, στις 7μ.μ,

στο Πολιτιστικό Κέντρο Προχώματος,

θα γίνει ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση.
 

ΘΕΜΑΤΑ:

α) ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ; ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Ομιλητής: Χρήστος Λάσκος(μέλος της Κ.Ε ΣΥΡΙΖΑ)
 

β) ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Ομιλητής:Χρήστος Ρώσσιος 

(συντονιστής Ν.Ε Β΄ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)

Ευρωπαϊκό Αντιφασιστικό Μανιφέστο

Εξήντα οκτώ χρόνια μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου και την ήττα του φασισμού και του ναζισμού και να που γινόμαστε μάρτυρες σχεδόν παντού στην Ευρώπη της ανόδου της άκρας δεξιάς. Όμως, ακόμα πιο ανησυχητικό είναι ότι βλέπουμε να εμφανίζονται και να αναπτύσσονται στα δεξιά αυτής της άκρας δεξιάς δυνάμεις καθαρά νεοναζιστικές που, σε μερικές περιπτώσεις (Ελλάδα, Ουγγαρία,…) ριζώνουν στη κοινωνία συγκροτώντας κινήματα λαϊκά, μαζικά, ριζοσπαστικά, ρατσιστικά, εξαιρετικά βίαια και πογκρομικά με διακηρυγμένο στόχο την καταστροφή κάθε συνδικαλιστικής, πολιτικής και πολιτιστικής οργάνωσης των εργαζομένων, τη συντριβή κάθε αντίστασης των πολιτών, την άρνηση του δικαιώματος στη διαφορετικότητα και την –ακόμα και φυσική- εξόντωση των «διαφορετικών» και των πιο αδύναμων.

Όπως και στις δεκαετίες του 1920 και 1930, γενεσιουργός αιτία αυτής της νεοφασιστικής απειλής είναι η βαθειά οικονομική, κοινωνική, πολιτική καθώς και ηθική και οικολογική κρίση του καπιταλισμού που, με πρόσχημα την κρίση του χρέους, εξαπολύει μια χωρίς προηγούμενο επίθεση ενάντια στο βιοτικό επίπεδο, στις ελευθερίες και στα δικαιώματα των εργαζομένων, ενάντια σε όλες και όλους τους «από κάτω»! Εκμεταλλευόμενες τους φόβους των προνομιούχων απέναντι στον κίνδυνο κοινωνικής έκρηξης, τη ριζοσπαστικοποίηση των μεσαίων τάξεων που έχει σμπαραλιάσει η κρίση και οι πολιτικές δρακόντειας λιτότητας, καθώς και την απελπισία των περιθωριοποιημένων και εξαθλιωμένων ανέργων, η άκρα δεξιά και κυρίως οι νεοναζιστικές και νεοφασιστικές δυνάμεις αναπτύσσονται σε όλη την Ευρώπη. Αποκτούν μαζική επιρροή στις μάζες των απόκληρων που στρέφουν συστηματικά ενάντια στους παραδοσιακούς και σύγχρονους αποδιοπομπαίους τράγους (στους μετανάστες, στους μουσουλμάνους, στους Εβραίους, στους ομοφυλόφιλους, στους Ρομά, στα άτομα με αναπηρία…) καθώς και ενάντια στα κοινωνικά κινήματα, στις οργανώσεις της αριστεράς και στα εργατικά συνδικάτα.

Η επιρροή και ο ριζοσπαστισμός αυτής της άκρας δεξιάς δεν είναι ο ίδιος παντού στην Ευρώπη. Ωστόσο, η γενίκευση των πολιτικών δρακόντειας λιτότητας έχει ως συνέπεια η άνοδος της άκρας δεξιάς να συνιστά ήδη ένα φαινόμενο σχεδόν γενικευμένο. Το συμπέρασμα είναι ευνόητο: Το γεγονός ότι η ορμητική άνοδος της άκρας δεξιάς και η ανάδειξη ενός εξαιρετικά βίαιου μαζικού νεοφασισμού δεν είναι πια η εξαίρεση του ευρωπαϊκού κανόνα, αναγκάζει τους αντιφασίστες αυτής της ηπείρου να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις, δηλαδή σαν ευρωπαϊκό πρόβλημα!

Όμως, αυτή η διαπίστωση δεν είναι αρκετή αν δεν προσθέσουμε ότι η πάλη ενάντια στην άκρα δεξιά και στο νεοναζισμό αποτελεί ένα κατεπείγον καθήκον. Πράγματι, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες η νεοφασιστική απειλή είναι ήδη τόσο άμεση ώστε να αναβαθμίζει την αντιφασιστική πάλη σε μάχη εντελώς πρώτης προτεραιότητας, με διακύβευση τη ζωή ή το θάνατο της αριστεράς, των εργατικών οργανώσεων, των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, των αξιών της αλληλεγγύης και της ανεκτικότητας, του δικαιώματος στη διαφορετικότητα. Ο ισχυρισμός ότι έχει αρχίσει ένας αγώνας δρόμου ενάντια στη ρατσιστική και νεοφασιστική βαρβαρότητα αντιστοιχεί εφεξής σε μια πραγματικότητα που επαληθεύεται καθημερινά στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων…

Με δεδομένο το βάθος της κρίσης, το μέγεθος των κοινωνικών ερειπίων που αυτή προκαλεί, την ένταση της πολιτικής πόλωσης, την αποφασιστικότητα και την επιθετικότητα της άρχουσας τάξης, τη σημασία των ιστορικών διακυβεύσεων της υπό εξέλιξη αναμέτρησης και την έκταση της ανόδου των ακροδεξιών δυνάμεων είναι προφανές ότι η αντιφασιστική πάλη συνιστά μιαστρατηγική επιλογή που απαιτεί οργανωτική σοβαρότητα και μακροπρόθεσμη πολιτική και αγωνιστική επένδυση. Κατά συνέπεια, ο αντιφασιστικός αγώνας πρέπει να συνδέεται στενά με την καθημερινή πάλη ενάντια στις πολιτικές λιτότητας και το σύστημα που τις γεννάει.

Για να είναι αποτελεσματική και να απαντάει στις προσδοκίες του πληθυσμού, η αντιφασιστική πάλη πρέπει να είναι ενωτική και δημοκρατική, να είναι έργο των ίδιων των λαϊκών μαζών. Για να γίνει αυτό κατορθωτό, πρέπει οι ίδιοι πολίτες να οργανώσουν τον αντιφασιστικό τους αγώνα και την αυτοάμυνα τους στις γειτονιές και στους τόπους εργασίας τους. Ταυτόχρονα, για να είναι αποτελεσματικός αυτός ο αγώνας δεν πρέπει να περιοριστεί να πολεμά μόνο κάποια πτυχή αυτής της φαιάς πανούκλας αλλά να είναι συνολικός, αντιπαρατιθέμενος στην άκρα δεξιά και στο νεοφασισμό παντού όπου εμφανίζεται το δηλητήριο του ρατσισμού και της ομοφοβίας, του σοβινισμού και του μιλιταρισμού, της λατρείας της τυφλής βίας και του εκθειασμού των θαλάμων αερίων του Άουσβιτς. Με λίγα λόγια, για να είναι μακροπρόθεσμα αποτελεσματική, η αντιφασιστική πάλη πρέπει να προτείνει έμπρακτα ένα άλλο όραμα της κοινωνίας, διαμετρικά αντίθετο από εκείνο που προτείνει η άκρα δεξιά. Δηλαδή, μια κοινωνία θεμελιωμένη πάνω στην αλληλεγγύη και στην ανεκτικότητα, στην άρνηση της ανδροκρατίας, στην απόρριψη της καταπίεσης των γυναικών και στο σεβασμό του δικαιώματος στη διαφορετικότητα, στο διεθνισμό και στην απόλυτη προστασία της φύσης, στην υπεράσπιση των ανθρωπιστικών και δημοκρατικών αξιών.

Αυτό το ευρωπαϊκό αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να είναικληρονόμος των μεγάλων αντιφασιστικών παραδόσεων της ηπείρου μας! Για να γίνει αυτό δυνατό, θα πρέπει να βάλει τις βάσεις ενός κοινωνικού κινήματος με μόνιμες δομές, με καθημερινή δραστηριότητα, που θα εισδύει σε όλη τη κοινωνία, και θα οργανώνει σε αντιφασιστικά δίκτυα τους πολίτες ανάλογα με το επάγγελμα, τον τόπο κατοικίας και τις ευαισθησίες τους, που θα δίνει μάχη σε όλα τα μέτωπα των ανθρώπινων δραστηριοτήτων και θα επωμίζεται πέρα για πέρα το καθήκον της ακόμα και φυσικής προστασίας των πιο ευάλωτων συμπολιτών μας, των μεταναστών, των Ρομά, των εθνικών μειονοτήτων, των μουσουλμάνων, των Εβραίων και των ομοφυλοφίλων, όλων εκείνων που συστηματικά πέφτουν θύματα του κρατικού ρατσισμού και του φασιστικού υποκόσμου.

Επειδή λοιπόν η ανάγκη για αντιφασιστική κινητοποίηση σε ευρωπαϊκή κλίμακα γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο πιεστική, για αυτό και καλούμε στη συγκρότηση ενός Ευρωπαϊκού Αντιφασιστικού Κινήματος ενωτικού, δημοκρατικού και μαζικού, ικανού να αντιμετωπίσει και να νικήσει τη φαιά πανούκλα που σηκώνει κεφάλι στην ήπειρό μας.

Αυτή τη φορά, η ιστορία δεν πρέπει να επαναληφθεί!

NO PASARAN!

​

* Το Ευρωπαϊκό Αντιφασιστικό Μανιφέστο είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου μιας ενωτικής αντιφασιστικής πρωτοβουλίας που βρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη σε πολλές χώρες της ηπείρου μας. Αν και μοναχική στα πρώτα της βήματα, αυτή η πρωτοβουλία βρίσκει απροσδόκητα μεγάλη απήχηση καθώς φαίνεται ότι έρχεται την κατάλληλη στιγμή για να απαντήσει σε ένα φλέγον πρόβλημα: εκείνο της μαζικής αντίστασης στη συνεχώς εντεινόμενη ακροδεξιά και νεοφασιστική απειλή όχι –πια- μόνο στην Ελλάδα ή στην Ουγγαρία, αλλά δυστυχώς σχεδόν σε όλη την Ευρώπη!

Ενωτική συνάμα και ριζοσπαστική, η ευρωπαϊκή αντιφασιστική πρωτοβουλία δεν κρύβει το φιλόδοξο στόχο της: Τη δημιουργία ενός μαζικού ευρωπαϊκού αντιφασιστικού κινήματος μακράς διάρκειας ικανού να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει τις αντιφασιστικές διαθέσεις των πολιτών, συντονίζοντας ταυτόχρονα τις ήδη υπάρχουσες –κάθε λογής- αντιστάσεις στην ανερχόμενη απειλή της Φαιάς Πανούκλας.

Ίσως λοιπόν να μην είναι τυχαίο ότι, στους λίγους μήνες ζωής που μετράει, η ευρωπαϊκή αντιφασιστική πρωτοβουλία κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη του συνόλου της πολιτικής και κοινωνικής αριστεράς στις δυο χώρες με το μαζικότερο αντιμνημονιακό κίνημα, στην Ισπανία και στη Σλοβενία. Ανάμεσα στους υποστηρικτές της αναφέρουμε, εντελώς ενδεικτικά, τον Κάγιος Λάρα, Γενικό Συντονιστή της ισπανικής Ενωμένης Αριστεράς αλλά και τον Κεν Λόουτς, τον Γάλλο φιλόσοφο Ετιέν Μπαλιμπάρ αλλά και τον εκπρόσωπο του κινήματος 15Μ των Ισπανών Αγανακτισμένων Ιβάν Αγιάλα, τον Ολιβιέ Μπεζανσενό του γαλλικού ΝΡΑ αλλά και τον Γενικό Γραμματέα της ισπανικής Ένωσης Ανθρώπινων Δικαιωμάτων Λουίς Αθόμπαλ Μονφόρτ, τις Γυναίκες με τα Μαύρα του Βελιγραδίου αλλά και την αντιπρόεδρο του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς Μαϊτέ Μόλα ή τους επικεφαλής της βρετανικής Coalition of Resistance, το Γραμματέα της ΚΚ του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Βίτσα ή τον ομόλογό του της ιταλικής Κομμουνιστικής Επανίδρυσης Πάολο Φερρέρο. Και επίσης, κόμματα, οργανώσεις, και κινήματα τόσο διαφορετικά όσο ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ισπανοί Οικολόγοι σε Δράση, η σλοβένικη ομοσπονδία Ενώσεων Βετεράνων Παρτιζάνων, η γαλλική IntersyndicaleAntifasciste που συσπειρώνει τα μεγάλα γαλλικά συνδικάτα, τα Ισπανικά εναλλακτικά συνδικάτα βάσης ConfederacionIntersindical, οι κοινοβουλευτικές ομάδες όλων των αριστερών εθνικιστικών κομμάτων της Καταλονίας και της Χώρας των Βάσκων, βουλευτές της γερμανικής Die Linke, η ισπανική Αντικαπιταλιστική Αριστερά, ακόμα και δημοκρατικές οργανώσεις, κινήματα και αγωνιστές από χώρες όπως η Λευκορωσία, η Κροατία, η Ρωσία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Ουκρανία ή η Πολωνία…

Για υπογραφές υποστήριξης: www.antifascismeuropa-ellada.gr

Με ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις η καθαριότητα Θερμαϊκού πέρασε στους ιδιώτες εργολάβους

του Ακτιβιστή


Οι σφραγισμένες (ταχυδρομικά σταλμένες ή και οι προσωπικά κατατεθειμένες) προσφορές  από τους εργολάβους καθαριότητας  τελικά υποβλήθηκαν σήμερα στην επιτροπή παραλαβής (και αξιολόγησης;).
Η ανησυχία των διοικούντων με επικεφαλής τον Δήμαρχο κ. Αλεξανδρή μήπως και ακυρωθεί από

τους εργαζόμενους η διαδικασία ήταν ολοφάνερη. Γι' αυτό και για ακόμη μια φορά προσέφυγε σε κλήση ισχυρής αστυνομικής δύναμης, η οποία παραβρέθηκε (ασπιδοφόρα και οπλισμένη) περιφρούρησε το δημαρχιακό μέγαρο και αναπτύχθηκε και εντός αυτού ώστε να αποκλειστεί οποιοσδήποτε κίνδυνος.

Οι εργαζόμενοι που έκαναν στάση εργασίας αντιτιθέμενοι στην παραχώρηση της καθαριότητας σε ιδιώτες δυστυχώς δεν ήταν αρκετοί. Και οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα απουσίαζαν (  γιατί άραγε;) αλλά και η ΠΟΕ-ΟΤΕ έλαμψε δια της απουσίας της.
Σε συζητήσεις με τους εργαζόμενους που κάναμε διαπιστώσαμε πως η κινητοποίηση μάλλον έγινε για την τιμή των όπλων. Η έκβαση της μάχης ήταν από πριν καθορισμένη(;).
Η καθαριότητα στον Θερμαϊκό περνάει λοιπόν για ένα χρόνο, με τίμημα 1.077.883,17 € στους εργολάβους.

Οι ερωτήσεις που θέσαμε στον Γενικό Γραμματέα κ. Λευτέρη Κεραμιδάκη, όπως γιατί δεν προχώρησε η διοίκηση στην αγορά με leasing καινούργιου στόλου απορριμματοφόρων (το κόστος είναι μικρό αναλογικά με τα ανταποδοτικά τέλη που εισπράττονται) απαντήθηκαν με τον γενικό αφορισμό πως δεν είμαστε ποτέ σίγουροι αν η κεντρική εξουσία θα μας δώσει το πράσινο φως για πρόσληψη προσωπικού (5μηνίτες, 8μηνίτες κλπ). Σε όποιες ενστάσεις προσπαθήσαμε να θέσουμε υπήρχε η ανταπάντηση της τροχοπέδης της κυβερνητικής πολιτικής που αντιτίθεται παρά βοηθάει στην περιφερειακή αυτοδιοικητική ανάπτυξη.

Τελικά κατατέθηκαν τέσσερις σφραγισμένες προσφορές. Μικρή σημασία ίσως έχει το όνομα του εργολάβου που θα επιλεγεί. Τα χρήματα είναι σαφώς πολλά για την καθαριότητα κομματιού του Δήμου για χρονικό διάστημα ενός χρόνου. Οι ελπίδες της διοίκησης να κερδίσει δημοσκοπικά και ψηφοθηρικά το χαμένο έδαφος λόγω της άθλιας κατάστασης από τα σκουπίδια που πνίγουν τον Δήμο, πλέον εναποτίθενται στους ιδιώτες επιχειρηματίες καθαριότητας.

Συνεδρίαση Γραμματειας ΣΥΡΙΖΑ Θερμαϊκού

Μεγάλη επιτυχία της ομιλίας του Δημ. Βίτσα στον δήμο Θερμαϊκού (video)

Σε μια κατάμεστη αίθουσα από μέλη και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ  Θερμαΐκού πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ η ομιλία του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής κ.Δημήτρη Βίτσα ο οποίος ανέλυσε τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για μια κυβέρνηση της Αριστεράς που έρχεται όπως τόνισε χαρακτηριστικά.
Παραβρέθηκαν στην εκδήλωση η βουλευτής Β΄Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ Λίτσα Αμανατίδου ο Αντιδήμαρχος Θέρμης Σ.Φάμελος και πολλοί αυτοδιοικητικοί μεταξύ των οποίων οι Μαυρομάτης-Οικονομίδης-Μπαλασάς-Μήλιος-Μισαλέμης-Κουκουρίγκος καθώς και ο γραμματέας του Δήμου Κεραμιδάκης.

 

το βίντεο είναι απο το ΤΣΟΥΝΑΜΙ dtsiaouss.blogspot.com

Με αφορμή μια επέτειο

Του Δημήτρη Γιατζόγλου από την ΑΥΓΗ

Πριν από 24 χρόνια, 9 Νοεμβρίου του 1989, η πτώση του τείχους στο Βερολίνο συγκλόνιζε τον κόσμο και σημάδευε ανεξίτηλα την Αριστερά, συμβολοποιώντας μια ήττα ιστορικής κλίμακας προαναγγέλλοντας τις σαρωτικές αλλαγές που ακολούθησαν.

Η πτώση μάς σφράγισε όλους. Και τη δική μας Αριστερά, που από τη δεκαετία του '60 επιχειρούσε να απαλλαγεί από την ταύτιση με τα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ανιχνεύοντας τη δυνατότητα ανανέωσης του σοσιαλιστικού προτάγματος και ενός διαφορετικού δρόμου υπέρβασης του καπιταλισμού. Περισσότερο ίσως από την άλλη, που έσπευδε να οχυρωθεί πίσω απ' το «εμείς τα λέγαμε», δηλώνοντας μάλλον την ανακούφισή της˙ ή από εκείνη που εξακολουθούσε να τρέφεται από τη μακάρια πίστη στη δικαίωση της ιστορικής νομοτέλειας.

Δεν ήταν μόνο η οδύνη της ήττας και η καταθλιπτική αίσθηση του τέλους ενός ιστορικού κύκλου, που έκλεινε μέσα σε ερείπια ελπίδων και βεβαιοτήτων, αυτό που βιώναμε. Ήταν ταυτόχρονα η απώλεια προσανατολισμού, μέσα σ' ένα περιβάλλον που άλλαζε με φρενήρεις ρυθμούς, η αμηχανία και η ανημπόρια μπροστά στη θριαμβευτική επέλαση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα, το άγχος της κατανόησης και της ανανέωσης των ερμηνειών. Ήταν, εν τέλει, όλα αυτά μαζί, που συνυφαίνονταν και παρόξυναν την κρίση των αριστερών ταυτοτήτων, όλων χωρίς εξαίρεση - κομμουνιστικών, σοσιαλδημοκρατικών, ακροαριστερών.

Έκτοτε και μέχρι σήμερα, πολλά ειπώθηκαν και γράφτηκαν για εκείνα τα γεγονότα που μας συγκλόνισαν και για τις συνέπειές τους. Η Αριστερά αναστοχάστηκε και αναμοχλεύτηκε, διασπάστηκε και μεταμορφώθηκε, επιχείρησε να ανασυνταχθεί. Και ως προς την ανασύνταξη προτάθηκαν διαφορετικοί δρόμοι, που οδήγησαν σε νέες διαιρετικές τομές. Μιλώ για το δικό μας καταγωγικό ρεύμα της ανανεωτικής, ευρωκομμουνιστικής Αριστεράς που όφειλε (και ενδεχομένως θα μπορούσε) «να αναλάβει την ευθύνη διαχείρισης του ιστορικού κενού», εμμένοντας στις αξιακές και θεωρητικές καταβολές της. Δεν τα καταφέραμε - συνολικά και συνεκτικά.

Ένα τμήμα αφομοιώθηκε σταδιακά σ' έναν ξεθυμασμένο σοσιαλδημοκρατισμό. Εξέλαβε τη χειραφέτηση από τα στερεότυπα του «μαρξισμού - λενινισμού» ως ριζική άρνηση ιδεών, εννοιών και προταγμάτων, χωρίς τα οποία η Αριστερά αυτοκαταργείται. Προσχώρησε στην αντίληψη ότι ένα διπολικό σχήμα «Κεντροδεξιάς» - "Κεντροαριστεράς", στο οποίο ο ριζοσπαστισμός της Αριστεράς είναι βαρίδι και περιττή πολυτέλεια, μπορεί να απορροφήσει το σύνολο των αντιθέσεων μιας κοινωνίας. Επέλεξε τη φυγή στο ιδεολογικό πεδίο ενός ρηχού εκσυγχρονισμού και στο πολιτικό πεδίο ενός «μετρημένου» (δηλαδή ασπόνδυλου και ανώδυνου) μεταρρυθμισμού. Συντάχθηκε -άμεσα η έμμεσα- με τη θεωρία και την πρακτική της άρνησης των διακρίσεων Αριστεράς - Δεξιάς, θεωρώντας τες ένα αναχρονιστικό κατάλοιπο που βραχυκυκλώνει τη «δημοκρατία των συναινέσεων».

Ένα άλλο τμήμα, αυτό που κατά κύριο λόγο εκφράζεται σήμερα από τον ΣΥΡΙΖΑ, επέλεξε τη ανασυγκρότηση της αριστερής ταυτότητας με ραχοκοκαλιά ένα νέο ριζοσπαστισμό. Τα πράγματα δεν ήταν και δεν είναι εύκολα και εδώ. Πολλές φορές ο ριζοσπαστισμός αυτός μοιάζει να νοσταλγεί έναν αρχαϊκό επαναστατικό λόγο. Άλλες φορές υποκύπτει σ' έναν εύκολο αναγωγισμό της ιδεολογίας και της πολιτικής στην ταξικότητα. Αδυνατεί να «μεταφραστεί» σ' ένα ηγεμονικό και ενοποιητικό πολιτικό πρόγραμμα. Οδηγεί στην αμυντική περιχαράκωση, υποτιμώντας την αξία και την αποτελεσματικότητα μιας κουλτούρας διαλόγου. Εντούτοις το εγχείρημα αυτό παραμένει το μοναδικό πεδίο πολιτικής αναγέννησης της Αριστεράς και επαναθεμελίωσης μιας κριτικής θεωρίας του υπάρχοντος.

Μας αρκεί αυτό; Η επέτειος της πτώσης έρχεται να μας υπενθυμίσει πως όχι. Διότι το 1989 δεν κατέρρευσαν μόνο τα πεντάχρονα πλάνα, ο μονοκομματικός ολοκληρωτισμός, η σταλινική τρομοκρατία. Κατέρρευσε μαζί και ένας τρόπος να σκεφτόμαστε το μέλλον και να το προδιαγράφουμε μέσω της πολιτικής πράξης. Δηλαδή η ιδέα του σοσιαλισμού.

Ορισμένοι βεβαίως αισθάνονται απαλλαγμένοι από ένα φορτίο, μια διανοητική όχληση. Διότι, αν η αναφορά στον σοσιαλισμό παραπέμπει σε μια παρωχημένη ολιστική θεωρία της ιστορικής κίνησης, στην οποία μάλιστα κατοικοεδρεύει ένας λανθάνων αντιδημοκρατικός ολοκληρωτισμός, τότε το «μεταρρυθμιστικό σχέδιο» είναι απλούστερο και επιτρέπει συγκλίσεις: εξανθρωπισμός του καπιταλισμού από τις ακρότητες της αγοράς, «ισότητα ευκαιριών», φιλελεύθερη δημοκρατία χωρίς περιττές ιδεολογικές συγκρούσεις.

Για μας όμως, η αδυναμία να σκεφτούμε το «πέραν» και το «μετά» του καπιταλισμού (να το σκεφτούμε και να μιλήσουμε με όρους πολιτικού σχεδίου και όχι ως τελετουργική αναφορά) συνιστά ένα σοβαρό πολιτικό έλλειμμα και ένα κενό ταυτότητας. Και το έλλειμμα αυτό δεν αφορά μόνο το μέλλον. Μας εμποδίζει να σκεφτούμε και να δράσουμε συνεκτικά μέσα στο παρόν της κρίσης. Υποβιβάζει τον στρατηγικό σκοπό σε αφηρημένο ηθικό ιδανικό, αποκομμένο από τις υπαρκτές υλικές προϋποθέσεις του. Δεν επιτρέπει να οικοδομήσουμε τις αναγκαίες, ισχυρές συναισθηματικές ταυτίσεις με τις υποτελείς τάξεις.

Με το έλλειμμα αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να αναμετρηθούμε άμεσα. Να μιλήσουμε ανοιχτά, σπάζοντας αυτή την αμηχανία της αποσιώπησης, η οποία αίρεται μόνο στα πανηγυρικά, συνεδριακά σώματα, ως συμβατική ομολογία πίστης. Να συνομιλήσουμε με την κοινωνία και τους πολίτες για τις δυσκολίες και τις ιστορικές διαψεύσεις μας, αναζητώντας τους τρόπους συνάρθρωσης των σημερινών αγώνων με τον στρατηγικό στόχο. Να υποκινήσουμε προβληματισμούς και αναζητήσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, μεταξύ κομμάτων, κοινωνικών κινημάτων, συνδικάτων.

Μήπως αυτό συνιστά έναν ιδεολογικό βολονταρισμό που μας αποσπά από το επείγον της συγκυρίας; Είναι πιθανό. Αλλά εξίσου πιθανό είναι, ότι χωρίς αυτόν, η Αριστερά κινδυνεύει να βυθιστεί και πάλι στη σιωπή της Ιστορίας. Όπως το 1989.

στα "μουλωχτά" από τον Δήμο, Διανομή δωρεάν τυριών από πρόγραμμα της ΕΕ

απο τον ακτιβιστή

Διαβάζουμε στο blog tsounami πως ξεκίνησε σήμερα  Τετάρτη στον Δήμο Θερμαϊκού  η δωρεάν διανομή τυριών Π.Ο.Π.  (Γραβιέρα  14.400 Kgr  και  Κασέρι 17.000 Kgr) στους εγκεκριμένους φορείς υλοποίησης σύμφωνα με το πρόγραμμα 2013. Και μάλιστα παραθέτει και φωτογραφία δικαιούχων που έσπευσαν στο χώρο των ιατρείων στην οδό Ανθέων όπου γινόταν η διανομή και παρέλαβαν τα τυροκομικά που τους αναλογούσαν.
Ερώτηση 1η: Πως καθορίστηκε ποιοι πραγματικά είχαν ανάγκη; Και πως γνωρίζουν οι υπεύθυνοι πως δεν υπάρχουν άλλες οικογένειες που ενδεχόμενα βρίσκονται στην ίδια ή και δυσκολότερη κατάσταση;
Ερώτηση 2η: Ποιοι είναι οι υπεύθυνοι που έτρεξαν το πρόγραμμα; 
Ερώτηση 3η: Από που προέκυψαν τα στοιχεία για τις οικογένειες;
Ερώτηση 4η: Γιατί δεν ενημερώθηκαν τα τοπικά ΜΜΕ ώστε να πληροφορηθεί ο κάθε ενδιαφερόμενος την δράση αυτή; Για ψύλλου πήδημα κύριοι του Δήμου στέλνετε εκατοντάδες μέηλς στα τοπικά μπλογκς για να προβάλλετε τις ανούσιες συνήθως παρουσίες σας και για ένα τέτοιας βαρύτητας (για ευπαθείς ομάδες πρόγραμμα) κάνετε τους μουγκούς. Γιατί;

Σημείωση: Ούτε στο επίσημο site του Δήμου διακρίναμε οποιαδήποτε ενημέρωση. ΕΥΓΕ!!!