Το κίνδυνο έκρηξης του ευρωσκεπτικισμού στη χώρα μας σε περίπτωση που οι δανειστές προκαλέσουν νέα ταπείνωση σε βάρος της Ελλάδας, επισημαίνει ο Νίκος Φίλης σε συνέντευξή του στη Real News της Κυριακής
«Αν οι δανειστές επιχειρήσουν να προκαλέσουν μια νέα ταπείνωση σε βάρος της χώρας, τότε θα δοκιμαστεί τραγικά ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός. Η απογοήτευση θα τροφοδοτήσει μια έκρηξη του ευρωσκεπτικισμού, για πρώτη φορά ίσως σε πλειοψηφικά ποσοστά, σε μια περίοδο που δεν υπάρχει «υγειονομική» ζώνη στην Ευρώπη. Τέτοιες εξελίξεις δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν ερήμην του λαού.»
Επίσης τονίζει την ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ να επιβεβαιώνει καθημερινά τη διαφορετικότητά του στην άσκηση της διακυβέρνησης
«Ο ΣΥΡΙΖΑ, που ήρθε στην κυβέρνηση ως ριζικά διαφορετικό κόμμα από τα καθεστωτικά κόμματα, κινδυνεύει, αν δεν επιβεβαιώνει τη διαφορετικότητά του. Αν δηλαδή παλινδρομεί, αν δεν εμπεδώνει ένα νέο ήθος και ύφος διακυβέρνησης, στηριγμένο στην ειλικρίνεια, την αλήθεια και τη γνησιότητα των προθέσεων, χωρίς αλαζονεία, χωρίς να ενδίδει στις σειρήνες της διαπλοκής, χωρίς να ξεχνά ότι είναι ένα ανάχωμα δημοκρατίας, σε μια περίοδο που η κρίση και ο εθνικιστικός παροξυσμός σπρώχνει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες προς τα δεξιά και την ακροδεξιά.»
Δεν κυβερνά σήμερα, θα πείτε. Όχι, δεν κυβερνά. Οι «άλλοι» έχουν ακόμα τα κλειδιά και τους κωδικούς. Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με ένα όπλο από το εξωτερικό, και καμιά δεκαριά όπλα από το εσωτερικό, στον κρόταφο. Αμύνεται απέναντι σε αγριεμένα από τον φόβο ότι θα χάσουν τα προνόμιά τους, συμφέροντα και συμφεροντάκια. Δύο χρόνια μετά την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβέρνηση νομίζω πως είναι αρκετά για να ξεκινήσει μια μεγάλη προσπάθεια, με έναν στόχο, από τον οποίο εξαρτώνται πολλά, ή και όλα: Να αρχίσει, επιτέλους, η σημερινή κυβέρνηση να κυβερνά. Να αρχίσει να αφαιρεί την εξουσία από κείνους που την ασκούσαν επί δεκαετίες στο προσκήνιο και την ασκούν και τώρα στο παρασκήνιο. Να αρχίσει να εφαρμόζει την εντολή του λαού. Να αντεπιτεθεί η Αριστερά και να
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, σε άρθρο του στην ετήσια έκδοση του Economist "Ο Κόσμος το 2017", που κυκλοφόρησε στα ελληνικά η εφημερίδα Αγορά, και υπό τον τίτλο "Η Ελλάδα παράγοντας σταθερότητας, συνεργασίας και ανάπτυξης το 2017", τονίζει ότι «Μπορούμε βάσιμα να ισχυριστούμε ότι έχουν τεθεί οι βάσεις για την ριζική μεταστροφή του οικονομικού προσανατολισμού της χώρας, από ένα κρατικοδίαιτο μοντέλο σε τομείς χαμηλής προστιθέμενης αξίας, σε ένα σύγχρονο εξωστρεφές παραγωγικό πρότυπο που δίνει έμφαση στο ανθρώπινο κεφάλαιο και την καινοτομία. Διαρκής στόχος μας είναι η ανάπτυξη να
Η απάντηση; Απολύτως καμμία. Όπως κι
εσείς στην ΛΑΕ. Όπως και η διεθνής πολιτική και οικονομική συγκυρία το 2016 δεν
έχει καμμία σχέση με την αντίστοιχη του 1960. Όπως και η Ελλάδα
γεωπολιτικά,νομισματικά,ιστορικά κτλ καμμία απολύτως σχέση με την Κούβα.
Ανόητοι! Το 1960 υπήρχε Σοβιετική Ένωση, χωρίς την ύπαρξη της
οποίας καμμία Σοσιαλιστική Κούβα δεν θα μπορούσε να σταθεί έστω στα
πόδια της. Οι ανάγκες της Κούβας σε πετρέλαιο καλύφθηκαν ως επί το
πλείστον από τους Σοβιετικούς. Ακόμα, χωρίς την βοήθεια της Σοβιετικής
Ένωσης στην παραγωγή και τις εξαγωγές της Κούβας, δεδομένου του
εμπάργκο, η Κούβα θα είχε ακόμα περισσότερα προβλήματα. Προβλήματα που
πλην της βοήθειας των Σοβιετικών κατάφερε πολύ αργότερα (με την πτώση
της Σοβιετικής Ένωσης) να μετριάσει συνεργαζόμενη με τη Βενεζουέλα,τη
Βολιβία και κυρίως την Κίνα. Τα προβλήματα ωστόσο για την Κούβα έχουν
πλέον ενταθεί με την αποκατάσταση των σχέσεων της με την Αμερική να
είναι πλέον γεγονός. Η Ελλάδα από την άλλη, δεν έχει καμμία μαμά
Σοβιετική Ρωσία, όπως και κανέναν ζωντανό ισχυρό πόλο για να βασιστεί.
Όπου απευθύνθηκε πέρυσι για βοήθεια εξετάζοντας ενδεχόμενη ρήξη με την
Ε.Ε εισέπραξε την απάντηση πως για όλες τις χώρες είναι απαραίτητη όσο
βρίσκεται εντός ένωσης και ευρωζώνης. Παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός
λέγεται, ελεύθερη αγορά και όλες οι οικονομίες του πλανήτη συμμετέχουν
σε αυτή με όρους κέρδους και οικονομικών συμφερόντων. Θα μπορούσα
μέχρι το βράδυ να γράφω. ''Κομμουνισταράδες'' ανόητοι χωρίς την
παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα, χωρίς την παραμικρή ανάλυση της
συγκεκριμένης κατάστασης. Ο Μαρξισμός/Λενινισμός πέρασε και δεν
ακούμπησε από πάνω σας. Υ.Γ Ο Ραούλ Κάστρο υποδέχθηκε τον Ομπάμα,
πρόεδρο μιας χώρας που προσπάθησε να δολοφονήσει 640 φορές τον αδερφό
του και να τον ανατρέψει, ενώ μάλιστα ο Φιντέλ ήταν εν ζωή. Απλά η
οικονομία της Κούβας δεν αντέχει άλλο και η αποκατάσταση των σχέσεων με
την Αμερική κρίθηκε ως μονόδρομος. Ο Ραούλ κοίταξε το όφελος του λαού
του. Όπως έκανε και ο Τσίπρας, υποδεχόμενος τον Ομπάμα και προσπαθώντας
να χτίσει συμμαχίες για την απομείωση του χρέους. Ο Ραούλ και ο Φιντέλ
να δείτε πορείες που είχαν κάνει κατά της Αμερικής. Η ζωή τους μια
πορεία αέναη κατά της Αμερικής ήταν.Αυτό για την συνάντηση
Τσίπρα-Ομπάμα. Ξέρετε κάτι; Σοφά βρίσκεστε στο 2,8%. Γιατί το
πολιτικό σας σχέδιο δεν πείθει ούτε εσάς. Αυτούς που εχθές σύγκριναν τον
Τσίπρα με τον Φιντέλ για να βγάλουν τον Τσίπρα πουλημένο τομάρι, κάτι
ξερόλες του fb, που με την πολιτική και την Αριστερά δεν είχαν ούτε
επιδερμική σχέση- απλά αποφάσισαν να ακολουθήσουν τη μόδα του
διαδικτυακού φασαίου αντικαπιταλιστή- είναι λίγο πιο θλιβεροί από εσάς. Τα φιλιά μου.
26 Οκτωβρίου 1961. Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές. Δύο νεαρά μέλη της ΕΔΑ ο Μόρφης Στεφούδης
και ο Στέφανος Βελδεμίρης, νοικιάζουν ένα ταξί και πηγαίνουν στη Δυτική
Θεσσαλονίκη να πετάξουν προκηρύξεις. Σε μία στιγμή ακούγονται κρότοι
και η σφαίρα στο κεφάλι του Στέφανου Βελδεμίρη τον οδηγεί στον θάνατο. Ο
σύντροφος του που έζησε όλες τις δραματικές στιγμές μιλά στο Κόκκινο
και περιγράφει τα ιστορικά γεγονότα και το κλίμα τρομοκρατίας της
εποχής.
«Ο Στέφανος ήταν ένας άνθρωπος τρομερός, είχε μία αδυναμία να είναι
καθαρός, είχε μία αδυναμία να
Από την αριστερή πολιτική σε δυσμενές περιβάλλον έως το κόμμα που χρειαζόμαστε
Στην απόφαση γίνεται αναφορά στην αριστερή πολιτική σε δυσμενές
περιβάλλον, στην αλληλεγγύη με τους πρόσφυγες και τήρηση της διεθνούς
νομιμότητας, στην ειλικρινή σχέση με τον λαό, στις κοινωνικές και
πολιτικές συμμαχίες, στην αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρωπαϊκή Ένωση,
στο κόμμα που χρειαζόμαστε και στη νεολαία
Αναλυτικά:
1. Η πενταετία που πέρασε χαρακτηρίστηκε στην Ελλάδα από την ορμητική
είσοδο των λαϊκών τάξεων στο πολιτικό προσκήνιο. Αυτή η είσοδος
εκφράστηκε με τις λαϊκές κινητοποιήσεις κατά της οικονομικής και
κοινωνικής καταστροφής που επέφερε το παλιό καθεστώς, στις οποίες ο
κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχε δραστήρια. Η νέα κατάσταση αποτυπώθηκε
πολιτικά με την άνοδο της Αριστεράς, του κόμματός μας, σε ηγετική δύναμη
της κοινωνίας. Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και η διατύπωση του στόχου
«Κυβέρνηση της Αριστεράς» έδωσε στο
64 χρόνια τώρα. Είμαστε η "ΑΥΓΗ" στο σκοτάδι σας, η
απάντηση στη μαύρη προπαγάνδα, τη λάσπη, τη διαπόμπευση αγωνιστών,
επώνυμων, ανώνυμων, πολιτικών και πολιτών τόσων χρόνων. Είμαστε η "ΑΥΓΗ"
της ενημέρωσης στο σκοτάδι της διαστρέβλωσης των αγώνων μισού και βάλε
αιώνα τώρα.
Η "ΑΥΓΗ" του Βασίλη Ευφραιμίδη, του Φίλιππου Ηλιού,
του Μανώλη Γλέζου, του Άγγελου Ελεφάντη, η "ΑΥΓΗ" των αγωνιστών, των
διωγμών, των συντακτών και των αναγνωστών της. Άλλοτε κρυφά, άλλοτε
φανερά "περπάτησε" στην τσέπη ή τη μασχάλη χιλιάδων διανοούμενων,
επιστημόνων, φωνών ελευθερίας, ανατροπής, φωνών Δημοκρατίας. Την
αγκάλιασαν, τη διάβαζαν... Την είχαν φυλακτό και προσκεφάλι...
Η "ΑΥΓΗ" βορά στα χέρια του Θέμου, του Βορίδη, του
Άδωνι, του Λοβέρδου, να καταγγέλλουν μετά βδελυγμίας το μέγα
«κακούργημα». Βορά στο στόμα των έγκριτων που όλοι την εβδομάδα
ανατρίχιαζαν από την «πτώση του ηθικού πλεονεκτήματός της».
«Αυγιανή» ο Πορτοσάλτε, «Κουκουλοφόροι της ενημέρωσης» ο
Μαρκόπουλος και «ΟΛΑ» έδεσαν όμορφα στο σενάριο του «μαύρου» που ήρθε
να διαδεχθεί την αποτυχημένη "αριστερή παρένθεση".
Από την αρχή της εβδομάδας ήδη ούρλιαζαν στα
τηλεπαράθυρα για την «Ακροδεξιά του Τσίπρα» ο Κωνσταντινόπουλος, ο
Άδωνης για τους «φασίστες» που πρόσθεσε πλάι στους «ψεύτες», ο
Μητσοτάκης στη Βουλή για το «παρακράτος» του ΣΥΡΙΖΑ και όλοι μαζί,
μιντιάρχες, Ν.Δ. και διαπλοκή, σε ένα κρεσέντο κατά της ιστορικής
εφημερίδας της Αριστεράς με αφορμή μία δημοσίευση.
Οι έγκριτοι παραληρούσαν για τον «κιτρινισμό» της
"ΑΥΓΗΣ" και το μέγα ατόπημά της. Όλοι με το μέτρο και τον πήχη της
δεοντολογίας, που ξαφνικά, ω του θαύματος, ανακάλυψαν. Οι δεξιοί
πανηγυρίζοντας ότι επιτέλους έγιναν όλοι ίδιοι και οι αριστεροί
βρίσκοντας ευκαιρία να διατρανώσουν την αντικειμενικότερη αριστεροσύνη
τους.
Δημοσιογράφοι που η ευκολία της σπίλωσης και οι
δολοφονίες χαρακτήρων είναι η καθημερινή τους τροφή τόλμησαν να
καταγγείλουν το ατόπημα της "ΑΥΓΗΣ" ανασύροντας μια λέξη προ πολλού
διαγραμμένη από τα λεξιλόγιά τους... «δεοντολογία».
Αυτοί που τους αρκεί μια διαρροή (υπαρκτή ή ανύπαρκτη)
για να διαβάλλουν μέχρις εσχάτων οποιονδήποτε, από πολίτη ώς πολιτικό,
αδιαφορώντας για τους θεσμούς, (όταν δεν τους υπηρετούν), που καθημερινά
επιδίδονται στην τέχνη της στρέβλωσης με πρόσχημα την αντιπολιτευτική
κριτική και με ευφάνταστους τίτλους συκοφαντίας.
Η στοχοποίηση ως εργαλείο πολιτικής εξόντωσης, όχι
πολιτικών εχθρών, αλλά του συνόλου μιας διαμαρτυρόμενης πολιτείας και
μιας κοινωνίας που υπέφερε. Να θυμίσω πώς τα έγκριτα μέσα παρουσίαζαν
τις πρώτες μέρες τον Γρηγορόπουλο, πώς στοχοποιούσαν συνανθρώπους,
έγκριτα ρεπορτάζ που αποκάλυπταν φωτογραφίες βασανιζόμενων (ή μη)
συλληφθέντων από πορείες, συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες;
Δεν θα ξεπλύνετε την ντροπή της συκοφαντίας που
αναγάγατε σε λειτούργημα με ανυπόστατα δημοσιεύματα, ανυπόστατα ρεπορτάζ
από ανυπόστατους δημοσιογράφους. Τιμητές δεν θα γίνετε. Σας ξερνά η
πραγματικότητα του κιτρινισμού στον οποίο κολυμπάτε τόσα χρόνια.
Ένα ρεπορτάζ υπουργείου, σε μία από τις λίγες
εφημερίδες που η δημοσιογραφία ακόμα αναπνέει και συχνά βρίσκει το
θάρρος να συγκρούεται με τον εαυτό της, δεν μπορεί να γίνει κολυμβήθρα
του Σιλωάμ της λάσπης τόσων χρόνων. Θλίψη αποτελεί αριστεροί να
υιοθετούν άκριτα τη δεξιά προπαγάνδα απαλείφοντας έστω τη λογική
ερώτηση:
Ποιος ωφελήθηκε από τον βόρβορο που ξεχύθηκε κατά της "ΑΥΓΗΣ" και τη διαρκή στοχοποίησή της; Ο πλουραλισμός της ενημέρωσης;
Εκκρεμεί ένα ερώτημα: Για τη δεοντολογία και την
τήρησή της, ζητούμενο για σας, κρατούμενο για μας. Τη δεοντολογία στην
ενημέρωση και τον ρόλο της στη Δημοκρατία ως μέσο προστασίας της
προσωπικότητας και της άποψης και όχι ως επικοινωνιακό όπλο στην
εξόντωση πολιτικών αντιπάλων.
H συνεχιζόμενη επίθεση στην εφημερίδα της Αριστεράς
μέσα από δύο κυριακάτικες εφημερίδες καταδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο
ότι το ροζ σενάριο του μαύρου, απέχει πολύ, από μια ξαφνική ευαισθησία
για τη δεοντολογία.
Το αν ορθώς δημοσιοποιήθηκε το όνομα, ή όχι (η μόνη
αληθοφανής κριτική που μπορεί να ασκηθεί) μηδαμινή σημασία αποκτά
μπροστά στην ροζ επίθεση ψεύδους και κιτρινισμού, που δέχεται μια
εφημερίδα που μισό αιώνα και πλέον έχει δώσει μαθήματα γραφής, ήθους και
πραγματικής δημοσιογραφίας , μακριά από τη διαπλοκή και τα οικονομικά
συμφέροντα προσπαθώντας να κρατηθεί όρθια με τις θυσίες των εργαζομένων
της και την αγάπη των πιστών αναγνωστών της.
